Gwiazda, kometa, planeta? A może koniunkcja lub wydarzenie czysto symboliczne? Warto się przyjrzeć, jak od strony naukowej patrzono na to, czym w istocie było to zjawisko – Gwiazda Betlejemska.
Na początku sięgnijmy do źródła, czyli do Pisma Świętego, a konkretnie do Ewangelii według św. Mateusza. W rozdziale 2. znajdujemy tam taki opis: „Gdy zaś Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: «Gdzie jest nowo narodzony Król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać Mu pokłon»”, a następnie: „Oni zaś, wysłuchawszy króla, ruszyli w drogę. A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, postępowała przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię”.
Gwiazda Betlejemska w świetle proroctw i tradycji antycznej
Powyższy opis dotyczy pokłonu Mędrców, których do miejsca narodzin Jezusa miała prowadzić gwiazda. Opis ten znajdziemy tylko w Ewangelii według św. Mateusza. Ewangelia ta skierowana była przede wszystkim do Żydów, stąd szczególne jest dla niej to, że zwraca ona uwagę na wypełnianie się proroctw starotestamentowych właśnie w wydarzeniach związanych z życiem Jezusa Chrystusa. W Starym Testamencie w Księdze Liczb w rozdziale 24. znajdziemy fragment: „Widzę go, lecz jeszcze nie teraz, dostrzegam go, ale nie z bliska: wschodzi Gwiazda z Jakuba, a z Izraela podnosi się berło”. Warto także wspomnieć, że motyw gwiazdy był bardzo popularny w kulturze antyku. Pojawia się on np. w Eneidzie Wergiliusza.
Od wiary do nauki
Pełna treść tego artykułu
w wersji drukowanej (zamów telefonicznie 34 369 43 51 lub mailowo kolportaz@niedziela.pl)
lub zamów e-wydanie.
