Los pierwszych polskich męczenników ukazuje, jak trudna i niebezpieczna była działalność misyjna między Odrą i Wisłą i to, jak powstawała polska tożsamość.
Najbardziej znanym męczennikiem z okresu pierwszych Piastów jest św. Wojciech, zabity w 997 r. i kanonizowany przez papieża Sylwestra w 999 r. Nie wywodził się on jednak z ziem podległych Mieszkowi I i Bolesławowi Chrobremu ani też nie prowadził chrystianizacji tych terenów – przybył na obszary zamieszkane przez Prusów. Był jedynie gościem i przyjacielem polskiego władcy. W ten sposób palma pierwszeństwa należy do tzw. Pięciu Braci Męczenników, którzy oddali życie w związku z chrystianizacją plemion słowiańskich, z których powoli formował się naród polski.
Surowość i pobożność
Podstawowym źródłem wiedzy o życiu i śmierci mnichów jest relacja Brunona z Kwerfurtu, który opisał ich losy w swoim dziele hagiograficznym. Co ważne, osobiście znał jednego z zamordowanych. Jego przekaz nie tylko dokumentuje fakty, ale także nadaje im wymiar duchowy, ukazując męczenników jako wzór do naśladowania dla kolejnych pokoleń wiernych.
Do grupy mnichów należeli: Benedykt, Jan, Mateusz, Izaak oraz Krystyn. Byli to pustelnicy związani z ruchem eremickim, bardzo popularnym w tamtych czasach. Dwaj z nich – Benedykt i Jan – pochodzili z Italii i przybyli do państwa Piastów jako misjonarze. Pozostali byli ich uczniami i współbraćmi wywodzącymi się z lokalnej, słowiańskiej ludności. Dołączyli do przybyszów jako neofici na fali chrystianizacji prowadzonej systemowo przez Bolesława Chrobrego. Co ciekawe, dwie siostry Izaaka zostały zakonnicami i służyły w klasztorze w Gnieźnie.
Pełna treść tego artykułu
w wersji drukowanej (zamów telefonicznie 34 369 43 51 lub mailowo kolportaz@niedziela.pl)
lub zamów e-wydanie.
