Prawosławie, gr. orthodoxia, to chrześcijaństwo powszechne. Wyraz orthodoxia ma dwojakie znaczenie.
Orthodoxia oznacza z jednej strony prawdziwą chwałę, z drugiej – prawdziwą wiarę. Ciekawostką jest fakt, że po rozłamie w Kościele powszechnym w XIII wieku nazwę ortodoksji nadały Kościołowi prawosławnemu czynniki zewnętrzne. Prawosławie strzeże i głosi prawdziwą wiarę w Boga. Cechą ustroju zewnętrznego Kościoła prawosławnego jest autokefalia. Poprzez to pojęcie (gr. autos – sam i kephale – głowa) rozumie się niezależność Kościoła miejscowego jako odrębnej jednostki wchodzącej w skład całego Kościoła powszechnego. Wszystkie lokalne Kościoły prawosławne spojone są ze sobą wspólną wiarą, wspólnym prawem kanoniczym i kultem liturgicznym.
Rozproszone po całym świecie prawosławie składa się z Kościołów krajowych tworzonych przez poszczególne narody, które pozostają pod samodzielnym zarządem i różnią się między sobą miejscowymi zwyczajami oraz obrzędami paraliturgicznymi, zachowując wspólną istotę ducha nabożeństw. Najwyższa władza Kościoła prawosławnego należy do Soboru autokefalicznych Kościołów, a warunkiem ważności decyzji jest udział w nim wszystkich Kościołów niezależnych. Soborowość w administracji kościelnej jest główną cechą odróżniającą prawosławie od innych wyznań. Inną ważną cechą indywidualną Kościoła prawosławnego jest równość wszystkich biskupów wobec siebie; metropolita czy patriarcha – to tylko primus inter pares – pierwszy wśród równych sobie.
Zarys teologiczny
Pełna treść tego artykułu
w wersji drukowanej (zamów telefonicznie 34 369 43 51 lub mailowo kolportaz@niedziela.pl)
lub zamów e-wydanie.
