Wiarygodność Biblii zawsze budziła wielkie emocje, nie da się bowiem przejść obojętnie obok najbardziej znanej księgi w historii. Jedni będą uważać ją za obszerny zbiór mitów i legend, inni będą każdy opis traktować bardzo poważnie, uznając jej pełną historyczność.
Sobór Watykański II przypomniał, że Pismo Święte ma podwójne autorstwo. Bóg przemawiał do ludzi przez ludzi i na sposób ludzki. Chcąc więc poznać, co Bóg zamierzał oznajmić człowiekowi, trzeba zbadać, jak hagiografowie przekazali Boże Objawienie (por. KO 12, KKK 105-110). Konieczne jest zatem uwzględnienie nie tylko metod hermeneutycznych i egzegetycznych, ale też gatunków literackich oraz tzw. nauk pomocniczych w biblistyce. Te dyscypliny naukowe wspierają badanie Pisma Świętego przez analizę tekstu i języków biblijnych (filologia), badanie starożytnego pisma (paleografia) i manuskryptów (bibliologia historyczna). Bardzo przydatne są tu także: chronologia, geografia historyczna, numizmatyka, etnografia, etnologia, historia starożytnego Bliskiego Wschodu, a przede wszystkim specyficzny dział archeologii, czyli archeologia biblijna.
Przez wieki czytano Biblię dosłownie, widząc w niej swoistą kronikę wydarzeń, albo interpretowano alegorycznie, szukając duchowego znaczenia świętego tekstu. Gdy jednak skonfrontowano treść biblijną z nowymi danymi nauki (np. historii starożytnej i archeologii biblijnej), zrodziły się kontrowersje – jak potraktować zgodność lub niezgodność tych dwóch „światów”. Dzisiaj już wiemy, że zadaniem nauki nie jest ani potwierdzenie, ani zaprzeczenie tekstom biblijnym, a raczej wyjaśnienie tła opisanych wydarzeń.
Rola nauki w zrozumieniu Biblii
Pełna treść tego artykułu
w wersji drukowanej (zamów telefonicznie 34 369 43 51 lub mailowo kolportaz@niedziela.pl)
lub zamów e-wydanie.
